آنفولانزا و کرونا, بیماری ها, مقالات

پیشگیری و مراقبت‌ها در طب ایرانی، پیرامون بیماری کرونا

مقدمه

ترس از ابتلا به بیماری، از خود بیماری خطرناک‌تر و آسیب رساننده‌تر است. بنابراین نشاط و امید دو عنصر قوی برای پیشگیری و درمان این ویروس است.
ویروس کرونا پس از ورود به بدن در ۸۰ درصد افراد، هیچ واکنش داخلی و خارجی قابل توجهی ندارد. یعنی با وجود مثبت بودن تست این بیماری، بدن آنها در مقابل ویروس مقاوم می‌باشد و ویروس در بدن آنها تضعیف شده و قادر به ایجاد بیماری نیست.
همچنین ابتلاء در افراد زیر ۱۴ سال نیز مشاهده نشده است. (برخی پزشکان ژاپنی اعلام کرده اند که کودکان به این بیماری مبتلاء نمی‌شوند.)
فقط در ۲۰ درصد افراد مبتلاء، علامت ابتلا به طور واضح بروز می‌کند؛ و در طی ۵ الی ۱۰ روز با رعایت مواردی که در ادامه مطلب‌ می‌آید، ویروس کاملا از بین می‌رود.
افراد مبتلا به این ویروس به مدت ۱ الی ۳ روز مبتلا به تب و سردرد می‌شوند؛ سپس ۴ الی ۵ روز احساس ضعف و بی‌حالی دارند؛ و نهایتاً پس از ۱۰ روز سلامتی کامل را به دست می‌آورند. این حالت شبیه سرماخوردگی یا آنفولانزا است که از آنفولانزای سال گذشته بسیار بسیار ضعیف‌تر است. اما در افراد بالای شصت سال و بیماران دیابتی با عدم رعایت تغذیه مناسب و موارد بهداشتی از سوی وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی امکان فوت وجود دارد.

تغذیه بهترین درمان برای مقابله با کرونا

(مورد تحقیق و مطالعه سلامتکده درمانگران قم)

۱. مصرف مایعات گرم خصوصاً مصرف مکرر آب جوش به همراه عسل و لیمو ترش و گلاب.
پرهیز از نوشیدنی‌های سرد حتی آب سرد (این ویروس سرمادوست است و با گرما از بین می‌رود).
۲. شربت آب نارنج با عسل یا شکر سرخ (سرد نباشد).
۳. عرق بیدمشک و عرق نسترن به همراه عسل و گلاب و کمی زعفران.
۴. فالوده سیب: سیب رنده شده با شکر سرخ و گلاب (با عرق نسترن مفید است). این شربت را نیم ساعت پس از آماده شدن میل بفرمایید.
۵. به: رب به و یا خورشت به (بوییدن میوه به نیز موجب تقویت قلب است).
۶. رب میوه‌های ترش یا میوه‌های ترش پخته شده.
۷. رب انار
۷. آلو بخارا (در خورشت حتما استفاده شود).
۸. مصرف ترشی سیر و ترشی پیاز ز و ترشی بادمجان و ترشی کَبَر.
۹. پرهیز از مصرف سیر خام، بادمجان و خوراکی‌های آلرژی زا.
۱۰. پرهیز از مصرف زیاد شیر و غذاهای سریع الاستحاله و همچنین غذاهای گس.
۱۱. پرهیز از مصرف برنج کته (مصرف برنج به صورت آبکش باشد).
۱۲. پرهیز از مصرف موز، کرفس و کدو.
۱۳. پرهیز از پرخوری و مصرف غذاهای سنگین و دیر هضم.
۱۴. پرهیز از مصرف گوشت قرمز خصوصاً گوشت گاو.
نکته: رفع یبوست احتمالی یکی از موارد قابل توجه است. در صورت وجود یا بروز یبوست، ناشتا از خاکشیر همراه با آب جوش استفاده شود.

علائم این بیماری چیست؟

در صورت ابتلا به این بیماری بدن دچار احتقان حرارت و تب به مدت ۳ الی ۵ روز می شود و دست و پا در فرد مبتلا سرد و شروع به لرزیدن می‌کند، حرارت داخل بدن به شدت بالا می‌رود که محل این اشتعال حرارت، قلب است؛ در این هنگام قلب و ریه بیمار به شدت آسیب پذیر می‌شود.
اضطراب و بیماری در بیمار نمایان شده و ضربان قلب بالا می‌رود و بیمار به سختی نفس‌های کوتاه و متواتر دارد در حدی که توان راه رفتن ندارد، در این چند روز سخت باید از تمام تدابیر ممکن برای کنترل احتقان حرارت بهره برد.

درمـــان

برای از بین بردن تب عرقیاتی مانند کاسنی و بید همراه تاج‌ریزی و گلاب و همچنین مصرف سرکه شیره یا سکنجبین و یا لیمو ترش در آب جوش توصیه می‌شود. مصرف مفتحات توصیه می‌شود که ترکیب عرق کاسنی، شاه‌تره و تاج‌ریزی از بهترین مفتحات است. در تب مصرف عرق لیمو ترش بسیار توصیه شده است. (دو قاشق غذاخوری آن را قبل از غذا به شخص تب دار بدهند).
از دیگر عوارض بیماری، وجود خشکی گلو و سرفه های خشک است که درمان آن لعاب به دانه و ختمی و مکیدن صمغ عربی است.
توجه: در زمان تب گرمی‌جات مصرف نشود؛ پس از اطمینان از پایین آمدن حرارت داخلی، تجویز گرمی‌جات مفتح بلا مانع است. 

ـ از جمله عوارض این بیماری وجود درد در اعضاء خصوصاً در نیم تنه پایین و کمر و زانو‌ها است. بهترین درمان در این عارضه ماساژ و چرب کردن عضو با روغن بادام شیرین یا روغن زیتون است.
ـ پس از طی شدن دوره چند روزه تب، گرفتگی بینی و مشکلات ریوی ممکن است آشکار شود که بخور کاه جو، اکالیپتوس و خصوصاً بخور بنفشه و حتی استفاده از قلم ویکس مفید است. اضافه کردن یک الی دو قاشق سرکه در بخور‌های مذکور مفید است.
توجه داشته باشید که در زمان تب گرمی‌جات ندهید ولی پس از پایان تر و اطمینان از پایین آمدن حرارت داخلی، تجویز گرمی‌جات مفتح بلا مانع است.
ـ در افرادی که بعد از ۳ الی ۴ روز پس از پایان تب احساس گرفتگی یا وجود آب در ریه دارند مصرف شربت سکنجبین عنصلی و سکنجبین بزوری از هر کدام ۲ قاشق غذاخوری همراه یک استکان آب جوش صبح ناشتا و شب وقت خواب توصیه می‌شود.
این داروها رطوبات اضافی را خشک می‌کند. همچنین مصرف داروی مسهلی مثل مسهل صمغی یا ترجیحاً حب شبیار به دفع رطوبت اضافی کمک می‌کند.
از عوارض پس از بیماری کاهش حس چشایی و بویایی و حتی کاهش قوای دماغی و تشدید خوف در شخص است؛ البته به مرور بهبود می‌یابد و مصرف روغن بنفشه در این مورد توصیه می‌شود.
کاهش شدید گروه بویایی در اشخاص پس از بهبودی از بیماری در حقیقت واکنش طبیعی بدن در سد ورود ذرات ریز به دستگاه عصبی بدن است که به تدریج بهبود حاصل می‌شود.
در صورت وجود عفونت درد ریه و انتشار آن در بدن از شربت بزوری، عنصلی، کپسول کبد و مسهل صمغی استفاده شود.

 

نکات پایانی

در پیدایش یک بیماری جدید که در کتب قدیم طبی ذکر نشده باید عوارض بیماری بررسی شود، تا بتوان آن را با بیماری‌های مذکور در کتب تطبیق داد. برای بررسی‌های بیشتر در کتب طبی رجوع به این موضوعات شود: امراض وافده، امراض انتقالیه، وبائیه، سمّیه و سپس بیماری‌هایی که به تبع اینها به وجود می‌آیند مثل ذات الریه. 

در بحث بیماری‌های قلبی که از عوارض این بیماری است در کتاب اکسیر اعظم آمده است:

عوارض قلبی بیماری: یکی از چیزهایی که باعث از بین رفتن افراد می‌شود بیماری‌های قلبی و ریوی است. در بخشی از کتاب اکسیر چنین آمده است:
ـ بدانند که امراض عارض به قلب بعضی از آن، آنست که عام بسائر بدن باشد مثل حمیات به جهت آن که حمی اول قلب را عارض می‌شود به جرم او یا به رطوبت او یا به ارواح او بعد از آن در کل بدن منتشر می‌‍گردد و این را امراض قلب شمار نمی‌کنند زیرا که آفات و اعراض او قلب را عارض نمی‌شوند. و لهذا شیخ و غیره آن را از امراض قلب ذکر نکرده‌اند و بعضی از امراض قلب آن است که عام بسائر بدن نباشد بلکه آفات کل یا اکثر او قلب را تنها عارض گردند هرچند که ظهور آفات در بدن مثلاً ضعف و کسل و نحافت لازم آن باشد؛ لیکن ظهور این اعراض تابع آنچه در اعضای دیگر حادث می‌شود، چنانچه در حمیات که اشتعاع عارض به اعضای محموم تابع شدت تسخن قلب می‌باشد ولهذا گاه اشتعال اعضای ظاهره اندک با شدت سخن قلب باشد چنانچه در حمیات وبائیه بهم رسد. (اکسیر اعظم؛ ج۲ ؛ ص۲۶۷)
ـ نفس متواتر: و آن نفسی است که کوتاه گردد زمان سکون میانه دو حرکت نفس. سببش شدت حاجت نفس است، هنگامی که وفا ننماید به آن عظم و سرعت و یا آنکه هر دو را مانعی و حائلی از وجع و یا ورم و یا ضیق آلت به جهت مواد کثیره و یا انضغاط و یا انعصاب قیح درفضای صدر و یا امر دیگر از اسباب ضیق و یا ضعف قوت باشد و فرق میان آنکه از حاجت و یا سبب وجع و معده و ضعف باشد این است که آنچه به سبب کثرت حاجت باشد به آن علامات التهاب، ظاهر بود و آن چه به سبب الم در اعضای محرک باشد انبساط در آن نبود و نفس از منخرین زیاده برآید و آنچه به سبب مده وقیح باشد دفعتاً حادث شود و آنچه از از ضعف قوت باشد، وجود ضعف و عدم عظم و سرعت و دیگر آثار مذکوره بود. ( اکسیر اعظم؛ ج۲؛ ص۱۲۳)

برگرفته از فرمایشات استاد ناظم مدرس و کارشناس طب سنتی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *